کشور امارات متحده عربی

امارات متحده عربی (به عربی: الإمارات العربيّة المتّحدة)، (مخفف انگلیسی: UAE)، یا امارات یک پادشاهی مطلقه فدرال در جنوب غربی قارهٔ آسیا و در شرق شبه جزیره عربستان، در خاورمیانه است که از جنوب با قطر و عربستان سعودی، از شرق با عمان و از شمال با خلیج فارس همسایه است.

امارات عربی متحده، اتحادی از هفت شیخ‌نشین کوچک به نام‌های ابوظبی (که پایتختی را بر عهده دارد)، دبی، شارجه،عجمان، فجیره، راس‌الخیمه و ام‌القوین است که بعد از استقلال از بریتانیا در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ میلادی شکل گرفت. این روز را با نام روز ملی امارات جشن می‌گیرند.

هر یک از این ۷ امیرنشین از استقلال فراوانی برخوردارند، اما یک امیر موروثی به عنوان حاکم کشور ایفای وظیفه می‌کند و شورای عالی حکام که متشکل از هفت امیر است، رئیس دولت و کابینه را انتخاب می‌کند. در حال حاضر امیر و رئیس دولت امارات شیخ خلیفه بن زاید آل نهیان است.

امارات یکی از بزرگترین ذخایر نفتی دنیا را در اختیار دارد و تولید ناخالص سرانه آن در حد ثروتمندترین کشورهای اروپای غربی است.

تاريخچه

اين سرزمين بيش از اسلام بخشي از ايران بود با آغاز قرن شانزدهم ميلادي، پرتغالي‌ها آن را اشغال كردند و در دوره صفويه اين سرزمين باز پس گرفته شد، بعدها به عنوان امارات متصالي، زير نظر بريتانيا قرار گرفت و در سال 1971 ميلادي، با موافقت انگستان و اتحاد هفت امارات، كشور مستقلي تشكيل شد.

موسس و بنیان گذار حکومت امارات متحده عربی شیخ زاید بن سلطان آل نهیان بوده که با همکاری شیخ راشد بن سعید آل مکتوم به تأسیس این اتحاد همت گماردند. اولین نخست وزیر در حکومت دولت اتحاد شیخ مکتوم بن راشد بود. پس از درگذشت مؤسس دولت اتحاد امارات، رئیس حکومت امارات در سال ۲۰۰۴ (میلادی) شیخ خلیفه بن زاید و نایب رئیس و نخست وزیر آن شیخ محمد بن راشد حاکم دبی هستند.

 کشور امارات متحده عربی را در واقع شیخ زاید از دل بیابان های لم یزرع به وجود آورد.

شیخ زاید بن سلطان آل نهیان (۱۹۱۸ - ۲۰۰۴) نام کامل وی: (زاید بن سلطان بن زاید بن خلیفة بن شخبوط بن ذیاب بن عیسی بن نهیان آل نهیان الفلاحی) حاکم ابوظبی و بنیان‌گذار امارات متحدهٔ عربی و ۳۳ سال (از ۱۹۷۱ تا ۲۰۰۴) حاکم امارات متحده عربی بود.

شیخ زاید، کوچک‌ترین پسر سلطان بن زاید بن خلیفة آل نهیان (حاکم اجدادی ابوظبی از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۶) از قبیله عربی بنی یاس در شهر العین در فاصله ۱۴۰ كیلومتری ابوظبی پایتخت امارات عربی متحده متولد شد.

نام او را به احترام پدربزرگ مشهورش زاید بن خلیفه آل نهیان (حاکم امارات از ۱۸۵۵ تا ۱۹۰۹) همنام با او برگزیدند. شيخه سلامه بنت بطى القبيسى مادر شيخ زايد در دوران نوجوانى و جوانى فرزندش شيخ زايد را به كسب علوم دينى و حفظ قرآن تشويق كرد.

شیخ زاید پدرش را در هشت سالگی از دست داد و برادر بزرگش شخبوط بن زايد آل نهيان حاكم ابوظبى شد و در سال ۱۹۴۶ شيخ زايد را به عنوان والى شهر العين منصوب كرد. وى به مدت ۲۰ سال ولايت شهر العين را به عهده داشت كه در اين دو دهه فعاليت كشاورزى و آبيارى در العين توسعه يافت.

او در ششم اوت سال ۱۹۶۶ با عزل برادرش در کودتایی بدون خونریزی، جانشین برادرش، شیخ شخبوط بن سلطان آل نهیان، به عنوان امیر امارت ابوظبی شد. وى پس از به قدرت رسيدن در ابوظبى اقدام به انجام ارتباطات و مذاكرات فشرده اى با اميرنشين هاى مجاور به ويژه دبى براى تاسيس يک كشور فدرال كرد كه اين امر با كمک شيخ راشد بن سعيد آل مكتوم حاكم وقت دوبى و نيز موافقت حاكمان وقت شارجه، ام القوين، فجيره و عجمان در دوم دسامبر ۱۹۷۱ ميلادى (۱۳۵) با موجوديت يافتن كشور فدرال امارات عربى متحده محقق شد. امارت راس الخيمه نيز بعد از مدتى به پيمان اتحاد بين امارت ها پيوست. شيخ زايد از همان زمان به عنوان نخستين رئيس كشور امارات عربى متحده انتخاب و ۴ بار دیگر در سال‌های ۱۹۷۶، ۱۹۸۱، ۱۹۸۶ و ۱۹۹۱ بازگزیده شد. وی تا روز سه شنبه قبل از مرگش اين سمت را عهده دار بود. شيخ زايد داراى ۲۹ فرزند (۱۷ پسر و ۱۲ دختر) است كه اغلب پسران وى ازسمت هاى بلندپايه كشورى و لشكرى برخوردارند.

امارات با راه و روش و سیاست‌های شیخ زاید و منابع عظیم نفتی جزو ثروتمندترین کشورهای توسعه یافته جهان شده‌است، علی‌الخصوص در رفاه اجتماعی شهروندان اماراتی و توسعه های عمرانی که با در نظر گرفتن وضع کشور در ۴۰ سال قبل نمونه موفقی محسوب می‌شود. بعضی از سران عرب به او لقب حکیم عرب داده‌اند.

او به عنوان یک حاکم نسبتاً روشنفکر شناخته می‌شد که به رسانه‌های خصوصی در کنار رسانه های خارجی اجازه کار کردن داد. ولی از آن‌ها توقع داشت که خودسانسوری کنند و از نقد و نکوهش زاید و خانواده سلطنتی خودداری کنند.

شیخ زاید در ۲ نوامبر ۲۰۰۴ میلادی در سن ۸۶ سالگی درگذشت و در مسجد شیخ زاید شهر ابوظبی به خاك سپرده شد.