نمیدانم از چند سالگی شوق نوشتن در من بیدار شد آن زمان ها مدارس روزنامه دیواری داشتند. و رقابت سختی هم بود البته روزنامه دیواری ما همیشه بهترین بود ولی وقتی اولین بار از وضعیت سرویس های بهداشتی مدرسه انتقاد کردیم برای اولین بار تیغ برنده سانسور هم حس کردم اما مرا از راهی که داشتم منصرف نکرد بی مهری ها .تطمیع و تهدید خدا را شکر تا امروز مرا از روزنامه نگار به روزی نامه نگار تبدیل نکرده است .

روزنامه نگاری باعث شد تا دید من به جامعه عو ض شد و تلاش نمودم پلی باشم بین گفته های مردم که با رد شدن از خطوط قرمز و نارنجی و زرد درد های مردم را انعکاس بدهم .یا با مقاله هایم مردم را با تاریخ و فرهنگ جامعه آشتی دهم.

تمامی حمایت و تشکر مسئولین از ما یک خودکار بود در حالی که نور چشمی ها لب تاپ و وام مسکن و...گرفته اند و میگیرند.

اما من به شرف قلم قول شرف می دهم تا وقتی صدای شما باشم به کارم ادامه دهم.

امسال که روز خبرنگار را کسی به من تبریک نگفت (فقط20 گزارش برای نشریات محلی و کشوری تهیه کرده ام)به غیر از مسئولین ماهنامه وزین میراث ماندگار بگذریم

اما روز خبرنگار را به تمامی روزنامه نگاران نه روزی نامه نگاران و زور نامه نگاران تبریک میگویم.

روز خبرنگار بر تمامی همکاران عزیزم مبارک